Μελαγχολικές βραδιές

Το άρωμα του νυχτολούλουδου τα τελευταία βράδια είναι τόσο έντονο..

Θέλω να σταματήσω να περπατάω και να σταθώ να το μυρίσω, να κυκλοφορήσει μέσα μου.

Περίεργη η  αίσθηση της νύχτας απόψε.

Το φεγγάρι να λάμπει απο πάνω μου κι εγώ να νιώθω τόσο μικρή και μαγεμένη απο την εικόνα του.

Βρέθηκα μόνη σε μια πλατεία να περιμένω παρέα και άρχισα ασυναίσθητα να παρατηρώ τους γύρω μου. Οικογένειες, ζευγάρια, μωρά παιδάκια, παππούδες γίναν όλοι ένα στα μάτια μου.

Πέρασε απο μπροστά μου ένας γεράκος με 2 μπαστούνια, ίσα που περπατούσε κι όμως τον έβλεπες να το προσπαθεί, να κάνει την βόλτα του αντί να προτιμήσει να κλειστεί στο τετράγωνο κουτί του.

Αισθάνθηκα τυχερή που μπορώ και σκέφτομαι, θυμάμαι, κινούμαι, νιώθω, ζώ!

Περίμενα  και είχα κατακλειστεί απο μια αίσθηση νοσταλγίας για τα παλιά και μια διαφορετικής ενότητας που ξεκινάει. Για μια στιγμή τα μάτια μου θόλωσαν, τα δάκρυα εμφανίστηκαν τόσο ξαφνικά μα παράλληλα τόσο λυτρωτικά, ούτε και ξέρω το γιατί. Το είχα όμως ανάγκη, αυτό το γνωρίζω.

Κάτι τέτοιες στιγμές όσα περνάω επιφανειακά στο πέρας των ημερών και δεν προλαβαίνω να σκεφτώ έρχονται και με βρίσκουν. Μου θυμίζουν πως δεν μπορώ να τα κρατήσω φυλαγμένα βαθιά, ο χόρος είναι περιορισμένος και δεν μπορεί να μαζεύει συνεχώς, θα έρθει η ώρα που θα θελήσει να κάνει άκρη για τα επόμενα που έρχονται.

Τα απολαμβάνω αυτά τα βράδια. Νιώθω πως πλησιάζω πιο κοντά σε μένα και με μαθαίνω λίγο παραπάνω. Το να μελαγχολώ δεν το βρίσκω κακό, αντίθετα πάντα μ'άρεσε. Είναι κομμάτι του εαυτού μου πια.

Στο γυρισμό προς το σπίτι σκεφτόνουν εσένα, την αγκαλιά σου.

Πόσο την είχα ανάγκη...

Στο μυαλό μου έφτασε ένα αγαπημένο τραγουδάκι. Ξαφνικά, λες και κάποιος στο σιγοψιθυρίζει στο αυτί τόσο σιγά που υποσυνείδητα και μόνο η μελωδία του σε καλεί.

Το σιγοτραγουδούσα καθώς περπατούσα αργά, απολαμβάνοντας την μυρωδιά των λουλουδιών που πλημμύριζε το μέσα μου...

Καλό βραδάκι και καλό μήνα!!

* Συγγνώμη που δεν απάντησα στα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση, είμαι γαιδούρα το ξέρω!! Ίσως το κάνω αργότερα. Όπως και να έχει σας ευχαριστώ όλους σας τόσο πολύ για τις ευχές σας και για όσους περιμένουν τούρτα δυστυχώς δεν κατάφερα να βρώ λύση :) :ΡΡΡ

Κάντε φουυυ για το κεράκι!! :))

Nα ζήσεις Ονειροπόλο Συννεφάκι και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ μεγάλο να γίνεις με πολλές αναρτησούλες στην αγκαλιά!!

Ή κάπως έτσι τέλος πάντων!!!

Φυσικά θα καταλάβατε, γιατί έχω και έξυπνους αναγνώστες αν μη τι άλλο, ότι σήμερα έχουμε επέτειο!!

Κλείνουμε χρόνο και κερνάμε τούρτα!! Μην περιμένετε να σας στείλω πραγματικό κομμάτι αυτό είναι ένα απο τα μειονεκτήματα του Ιnternet. :Ρ

Φανταστείτε το πάντως, πιάνει!!

Πω πω, πέρασε ένας χρόνος που γράφω και δεν το κατάλαβα..

Θέλω να ευχαριστήσω όσους απο σας με διαβάζετε και είστε η μπλογκοπαρεούλα μου.

Με ένα σχόλιο να προστίθεται σε κάθε ανάρτηση δεν ξέρετε πόση δύναμη πέρνω για να θελήσω να γράψω πιο σύντομα την επόμενη φορά.

Όσο γράφω βρήκα τι δωράκι θα σας κάνω!!

Πρόσφατα το Λενάκι μου έδωσε βραβειάκι, γιατί είμαι αξιαγάπητο μπλόγκ βεβαίως βεβαίως, και πρέπει κι εγώ να το μοιράσω.

Το δίνω σε όλους σας, παλιούς και καινούριους, για όσα μοιράζεστε καθημερινά εδώ μέσα και για το χρόνο σας να περάσετε και να αφήσετε ένα σχολιάκι.

Προσπαθώ όσο μπορώ να γράφω πιο συχνά και να σας παρακολουθώ όσο πιο τακτικά μπορώ, μαζευτήκαμε και πολλοί πανάθεμά μας!!

Να με χαίρεστε λοιπόν, το ξέρω πως με λατρεύετε και δεν κάνετε χωρίς εμένα ελάτε τώρα παραδεχτείτε το..


Το παρατράβηξα νομίζω!!! :ΡΡΡ


Άντε και του χρόνου πάλι εδώ, φιλάκια!!!

Αποφασίζοντας..

Δεν ξέρω για τι να γράψω..

Εδώ και ώρα σβήνω και γράφω. Να γιατί πρέπει να κάνω πιο συχνά ανάρτηση. Μετά μαζεύονται και δεν ξέρω απο που να αρχίσω!

Αύριο θα πάω στη σχολή μου να γραφτώ σε εργαστήριο και σε μια βδομάδα περίπου ξεκινάει το ΣΤ' εξάμηνο.. Δεν έχω καμιά όρεξη αλλά πρέπει. Και όσο σκέφτομαι ότι τα εξάμηνα λιγοστεύουν και πτυχιακές και πρακτικές πλησιάζουν όλο και περισσότερο αγχώνομαι αφού δεν έχω ιδέα σχετικά.

Αρκετές φορές πιστεύω ότι αν είχα λίγο παραπάνω θάρρος, κότσια και δυναμισμό στη ζωή μου θα μπορούσα πραγματικά να κάνω αυτά που θέλω. Κολλάω στη σιγουριά και τα πρέπει γίνονται βουνά που δύσκολα τα ανεβαίνω ή καλύτερα δεν προσπαθώ να τα ανεβώ. Βολεύομαι επειδή φοβάμαι να τολμήσω.

Θαυμάζω γνωστούς μου που κάνουν το βήμα και ακολουθούν τα θέλω και όχι τα πρέπει. Αλλά δεν μπορώ να παραπονιέμαι, επιλογή μου είναι όπως και του καθενός.

Αν λοιπόν ήμουν διαφορετική και πιο τολμηρή και τα πράγματα σε αυτό τον φανταστικό, δικό μου κόσμο ήταν πιο προσιτά και εύκολα δεν θα είχα ακολουθήσει τη σχολή που είμαι τώρα αλλά θα σπούδαζα φωτογραφία που τη λατρεύω ή μαγειρική. Δεν θα καταπιεζόμουν σε κάτι που δεν με ελκύει αλλά θα έβγαζα κάτι απο μένα κάθε φορά και θα γέμιζα ευχαρίστηση.

Θα το κυνηγήσω όμως, ένα πράγμα τη φορά.
Με μια απόφαση το θέλω γίνεται μπορώ και προχωράς.

Ο δρόμος είναι ανοιχτός αρκεί εγώ να αποφασίσω να τρέξω..

Μια σταλιά καλοκαιράκι ακόμα..

Δεν ξέρω τι κάνει έξω.. Μπορεί να βρέχει, να φυσάει αλλά εγώ φωτογραφίες του καλοκαιριού θα σας δείξω έτσι απο αντίδραση!!

Αφήνοντας το λιμάνι του Πειραιά. Όλο και πιο κοντά στις διακοπούλες μας!!


Μυτιλήνη: Στο βάθος η υπέροχη εκκλησία του Αγίου Θεράποντα.


Πλάκα δεν έχει; Άκου νιανιά...


Ταβάρι: Η παραλία μας..


Από το εκκλησάκι του Άγιου Νικόλαου


Αυτό το γατόφατσο είναι το σουβλάκι μας!!
Το βρήκαμε στο δρόμο αλλά τελικά βρέθηκε η ιδιοκτήτριά του και πήγε πίτι του
αφού πρώτα μας τρέλανε με τα παιχνίδια του και τα ναζάκια του !






Μια υπέροχη μέρα στην Ερεσό.

Η παραλία του Ποδαρά.

Είμασταν εμείς, οι καντίνα, το άφθονο ούζο της και η θάλασσα με τη θέα της να μας ανοίγει την όρεξη για όλο και περισσότερο Πιτσιλαδή!!


Ίσαλος: η καφετέρια που καιγόμασταν απο το πρωί μέχρι το βράδυ.
(Αφιερωμένη στο Κατερινάκι που έχει κι εκείνο αδυναμία στα τασάκια!! :Ρ)

Αυτή είναι απο τις αγαπημένες μου.
Ο βράχος στο βάθος λέγεται Μπουρούνι.


Και τέλος ένας κατατοπιστικότατος χάρτης!!

Ένα επίσης όμορφο βράδυ που περάσαμε ήταν στο σπίτι που μέναμε. Μαζευτήκαμε η παρεούλα και ψήσαμε έξω, μεγάλο νταβαντούρι! Σηκώσαμε το χωριό στο πόδι με τις φωνές και τα γέλια μας. Άξιζε και το χάρηκα πάρα πολύ γιατί μου είχε λείψει να βρεθούμε όλοι μαζί με τέτοια διάθεση. Γι'αυτό και δεν παραπονέθηκε κανείς όταν το διαλύσαμε στις 5 και έπρεπε να μαζέψουμε!!!

Θα έβαζα κι άλλες φωτογραφίες αλλά δυστυχώς έχουν βγει με το κινητό και δεν φαίνονται όσο καθαρά θα ήθελα. Ακόμα την κλαίω τη μηχανή μου!! Σνιφ ήταν τόσο νέα..

Και του χρόνου εύχομαι με ακόμα πιο αξέχαστες αναμνήσεις για όλους μας..

* Χουλίνι μου σ' ευχαριστώ τόσο πολύ για τη φιλοξενία, ήταν υπέροχα!!

Μια ιδέα απ'όλα..

Όπως θα παρατηρήσατε το ιστολογιάκι μου άλλαξε αρκετά! Ήθελα εδώ και καιρό να το αλλάξω κάπως και επιτέλους σήμερα πήρα την απόφαση μετά απο πολύ σκέψη.
Πιο πολύ φοβόμουν μην κάνω καμιά βλακεία και τρέχω και δεν φτάνω μετά αλλά ευτυχώς όλα καλά. Για πείτε σας αρέσει η έκανα χαζομάρα;!

Επίσης βραβεύτηκα απο τον Μousikouli και την an-upomoni γιατι το blog μου λένε είναι έξυπνο.. Ασχολίαστο, αλλά σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

Τώρα πρέπει να τα δώσω σε άλλους 7..  λίγοι δεν είναι;;!
Πιστεύω πως το αξίζουν και με το παραπάνω.
Έχουμε και λέμε:

1. Κοrinoskuilo
   
2. Katerinaκι
   
3. Laplace
   
4. Black Street White
   
5. Miou-Popofotitsa
   
6. Mπινελικώματα
   
7. Spy'ce Daughter
   
   

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω για το μάθημα που δίνω αύριο. Θέλω τόσο πολύ να τελειώσει η εξεταστική, μια εβδομάδα μου έμεινε ακόμα και τέλος.

Ένα ακόμα συγκλινιστικό νέο, απο τα πολλά που έχω, είναι πως είδα το Χάρυ Πότερ 6. Είμαι φανατική των βιβλίων και των ταινιών και φυσικά δεν θα μπορούσα να το χάσω. Μπορώ να πω πως ήταν πολύ καλή! Σαν το βιβλίο όμως καμια δεν μπορεί να συγκριθεί.

Ο καιρός είναι κρύος και μουντός αλλά δεν με πειράζει καθόλου, τρελαίνομαι για αυτή την εποχή, όπως και για την Άνοιξη. Προτιμάω μέτρια πράγματα, ούτε πολύ ζέστη ούτε πολύ κρύο. Μου φαίνεται αν συνεχίσει έτσι θα βγάλω απο πολύ νωρις τα χειμωνιάτικα απο τις κούτες. Πάντα τέτοια εποχή όλα τα ρούχα μου φαίνονται καινούρια, αφήστε που δεν τα θυμάμαι κιόλας απο τον περσινό χρόνο και η όλη διαδικασία είναι σαν μια έκπληξη!!

Πάλι έγραψα έναν αχταρμά..!

Το καλοκαίρι μπορεί να πέρασε αλλά θα σας δείξω μερικές απο τις αγαπημένες μου φωτογραφίες που τράβηξα είτε με τη συγχωρεμένη ψηφιακούλα μου είτε με το κινητό!!

Χαρήκατε ε; Κι εγώ.. Δυστυχώς δεν μπορώ, θέλω να τις βάλω ακριβώς εδώ αλλά δεν μετακινούνται οι ριμάδες εκεί που θέλω αλλά σε άσχετα σημεία πιο πάνω. Γκρρρρρρ........ Γιατί σε μέναααα;; Ξέρει κανείς σας τι φταίει; Δεν θα του περάσει όμως, θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση!

Κάτι τελευταίο για σένα, ναι εσένα ξέρεις εσύ! Ήμουν λάθος και συγγνώμη..
Είμαστε χαζά, αυτό το ξέρεις; Απλά σήμερα ήταν η σειρά μου να το αποδείξω.
Σ'ευχαριστώ για τις δύο μέρες που πέρασα πλάι σου και για τον χρόνο που έφυγε μεγάτος ευτυχία χωρίς να το καταλάβω. Να΄σαι σίγουρος πως θα έχει και συνέχεια, δεν είναι απειλή, μάκια!!

Back again...

Καλό χειμώνα να έχουμε όλοι μας!!

Σας έλειψα, δεν σας έλειψα;!

Να' μαι λοιπόν ξανά πίσω στην άχαρη πόλη που θα ξανασυνηθίσω.
Το καλοκαίρι και η ξεκούραση που φέρνει πρώτη φορά περνάνε τόσο γρήγορα.

Μάλλον γιατί χάθηκα τελείως σε αυτό που ζούσα, ξέχασα μέρες, ώρες και άγχος για αυτά που ακολουθούν μετά το πέρας του καθισιού.

Πέρασα υπέροχα και λυπάμαι που επέστρεψα. Σας είχα πει οτι θα λείψω για 2 βδομαδούλες και εγώ την έκανα για ένα μήνα και..

Στη Μυτιλήνη όπου πήγα αρχικά ήταν θαυμάσια, η παρέα απλά τέλεια και οι αναμνήσεις αρκετές για να έχω να θυμάμαι μέχρι το επόμενο καλοκαιράκι!!

Δυστυχώς χάλασε η ψηφιακούλα μου και δεν έβγαλα όσες φωτογραφίες θα ήθελα αλλά με αντάμειψε η θάλασσα, τα παιχνίδια της με τον ήλιο κάθε απόγευμα με το σούρουπο και η σκέψη ότι μπορούσα και έβλεπα κάτι τέτοιο με τους ανθρώπους μου στο πλάι μου να μοιραζόμαστε στη μνήμη μας ένα ακόμα καλοκαίρι.

Η επόμενη και τελευταία στάση μου ήταν η Ερέτρια, οικογενειακά αυτή τη φορά. Περίμενα να βαρεθώ αλλά φέτος το εκτίμησα περισσότερο απο άλλες χρονιές.

Περισσότερα νέα μου για το πως πέρασα στην επόμενη αναρτησούλα.
Ακόμα επανέρχομαι στους φυσιολογικούς ρυθμούς της πόλης και της ύπαρξης internet, μην πάθω και τίποτα!! :P

Χαίρομαι πολύ που είμαι και πάλι πίσω στην παρεούλα μας, φιλάκια πολλά σε όλους!!

Adios !!!

Οι μέρες και οι ώρες πέρασαν επιτέλους..

Σε λίγο θα βρίσκομαι μέσα σε ένα καράβι και θα πλησιάζω στον προορισμό μου.

Δεν πρόλαβα τις τελευταίες μέρες να επισκεφτώ τα ιστολόγια σας και να σας αφήσω σχολιάκια, οι ετοιμασίες βλέπετε.

Μην μου κρατάτε μούτρα ε;!!

Θα τα ξαναπούμε σε δύο εβδομάδες περίπου που επιστρέφω, μέχρι τότε να περνάτε τέλεια!

Καλό καλοκαίρι σε όλους εύχομαι!!

Μάκια πολλά...

Με τίτλο εσένα..

Ξύπνησα απο τις αχτίδες του ήλιου
που εισέβαλαν στο δωμάτιο μου μέσα απο τα μισάνοιχτα μπατζούρια. .


Ταξίδευαν για να καταλήξουν μια αίσθηση ζεστασιάς στο δέρμα μου και μια υπέροχη εικόνα στα μάτια μου.


Όπως όταν με πλησιάζεις και με τυλίγεις γύρω σου, όπως όταν παρατηρώ τα δικά σου υπέροχα μάτια.


Το ράδιο είχε μείνει ανοιχτό απο το βράδυ.
Κοιμήθηκα μαζί του και μελωδίες με τριγυρνούσαν, παρέα στα όνειρα μου.


Αυτό που έπαιζε γνώριμο και πολύ αγαπημένο.


Ήταν το τραγούδι μας.


Λες και ο ήλιος με ξύπνησε απο τόσο νωρίς για να ανοίξω τα μάτια μου και να γεμίσεις τις σκέψεις μου απο το πρώτο κιόλας λεπτό.


Δεν θα μπορούσα να είχα καλύτερη αρχή στη μέρα μου
απο τη στιγμή που με συντρόφευες έστω κι έτσι. . .


Θέλω να αφεθώ.


Να χάνομαι στη θέα του γαλάζιου καθώς τα πόδια μου θα ακουμπάνε στα κρύα νερά του.


Να μυρίζω αντηλιακό και να με κοροϊδεύεις οτι σοβατίζομαι με στρώσεις απο αυτό.


Να ακούω γέλια και να βλέπω χαμόγελα παντού.


Να τραβάω φωτογραφίες των στιγμών μας όλη την ώρα
μέχρι να βαρεθείς και να αρχίσεις να με φιλάς για να σταματήσω.


Να είσαι ευτυχισμένος όλη τη διάρκεια της μέρας χωρίς παράπονα και χαζογκρίνιες.

(Το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ το ξέρω :P )


Να με "μαλώνεις" σαν μωρό για να φάω κάτι πριν πιω το ποτό μου.


Να είμαι ξαπλωμένη σε μια ξαπλώστρα το βραδάκι γύρω απο την αγκαλιά σου, τα μάτια μου να ταξιδεύουν στον γεμάτο αστέρια ουρανό και εσύ να το χαίρεσαι όσο κι εγώ, μόνο και μόνο επειδή θα είμαστε μαζί.

Ένας χρόνος όπως τότε.


Εγώ με την πορτοκαλί μπαντάνα στο κεφάλι κι εσύ να ξεπροβάλεις με το μαγιό για να μας γνωρίσεις για πρώτη φορά.


Πότε πέρασε αλήθεια όλος αυτός ο καιρός;


Καλό σου ταξίδι αύριο..

Αυτή τη φορά όμως θα δώσουμε ραντεβού. . .


Μια μέρα μετά για ένα αξέχαστο καλοκαίρι ματάκια μου..

Μπόρα μελαγχολίας.

Γλυκόπικρη μέρα η σημερινή.. Όπως και ο καιρός της άλλωστε.

Μια ο ήλιος και μια τα σύννεφα να τον παρεμποδίζουν και να σκοτεινιάζουν το τοπίο.

Ώσπου στο τέλος νίκησαν τα φιλαράκια μου με μια γερή μπόρα που την ετοίμαζαν απο το πρωί.

Όταν περνάω καλά πάντα αφήνεται κάτι ξεχωριστό μέσα μου, μια αίσθηση ηρεμίας.
Και τελευταία μπορώ να πω πως γεμίζω απο μια τέτοια αίσθηση.

Νιώθω τυχερή που μπορώ να έχω όλα αυτά τα μικρά στη ζωή μου.

Κάποιες φορές δεν μπορώ να τα απολαύσω όπως θα ήθελα, άλλες δεν με βοηθάνε οι καταστάσεις μα είμαι εκεί και προσπαθώ.

Πέρασα πολύ όμορφα σήμερα. Βούτες, ηλιοθεραπεία, ανεμελιά γενικά..

Αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα να το ζήσω απόλυτα, σαν κάτι να έλειπε.
Κάτι που δεν μπορώ να βρώ τι είναι και αυτό με θυμώνει πολύ γιατί νιώθω ανικανοποίητη χωρίς λόγο.



Ίσως να ήταν και αυτή η μπόρα στο γυρισμό που με μελαγχόλησε.

Ο συνδυασμός του ηλιοβασιλέματος με τον γεμάτο πυκνά σύννεφα ουρανό και τις στάλες τις βροχής να αρχίζουν δειλά να σκάνε πάνω στο τζάμι του παραθύρου ήταν υπέροχος αλλά και εύκολος να σε επηρεάσει όταν είσαι ήδη κάπως φορτισμένος.



Χάθηκα σε διάφορες σκέψεις, ούτε που τις θυμάμαι τώρα, ακούγοντας τραγούδια που πρόσεξα πραγματικά τι ήθελαν να πούν για πρώτη φορά.

Κάποιες στιγμές νιώθω τόσο φορτισμένη, λες και κρατάω τόσα πράγματα μέσα μου και δεν μπορώ να τα εξωτερικεύσω, πράγματα όχι απαραίτητα άσχημα απλά δεν έχουν τρόπο να βγούν και να φωνάξουν, να τους ακούσει κάποιος και απο κει και πέρα να χαθούν.


Τελευταία οι βραδιές είναι πιο γλυκιές. Με παρέα ή χωρίς ηρεμώ. Λίγη μουσικούλα και όλα παίρνουν μια άλλη μορφή.

Δεν ξέρω τι γίνεται και είμαι φορτισμένη, να πω οτι είναι η πανσέληνος αλλά πέρασε κι αυτή και δεν έχω δικαιολογία.

Σας αφήνω να αναρωτιέστε μαζί μου, και αν βρείτε τίποτα πείτε μου να μην ανησυχώ...

Μετρώντας τις μέρες...

Η εξεταστική μας άφησε χρόνους μέχρι τον προσεχή Σεπτέμβρη και πλέον οι υποχρεώσεις είναι μηδενικές.

Πέρσι τέτοιες μέρες τελευταία στιγμή έβγαζα εισιτήριο για διακοπές.
Αυτή η ξαφνική κίνηση ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσα να είχα κάνει.
Αυτά τα αναπάντεχα πώς μπορούν και βγαίνουν πάντοτε τόσο πετυχημένα στο τέλος;

Ας μου εξηγήσει κάποιος..

Φέτος το ταξίδι έχει κανονιστεί απο πολύ πιο πριν, σχεδόν απο το τέλος των περσινών διακοπών και η ανυπομονησία μου όσο πλησιάζουν οι μέρες δεν κρύβεται.

Περιμένω τη στιγμή που θα αρχίσω να γεμίζω τη βαλίτσα πράγματα για αυτές τις 15 ημέρες ξεγνοιασιάς μέσα στο καλοκαίρι και την εικόνα του λιμανιού να μακραίνει ώσπου να γίνει μια ανάμνηση..

Θέλω να είμαι απο το πρωί μέχρι το βράδυ έξω, στο σπίτι να πηγαίνω ίσα για έναν ύπνο.

Να γελάω για χαζομάρες, να κλείνω τα μάτια και το μόνο που θα ακούω δεν θα είναι τα μηχανάκια έξω απο το δωμάτιο μου αλλά ο ρυθμικός ήχος της θάλασσας. . .

Δεν ζητάω πολλά, μόνο αξέχαστες στιγμές που με το πέρας των διακοπών και το γυρισμό μου θα με κάνουν να αντέξω χωρίς να ξεκινάω τη γκρίνια του στυλ: "Θέλω να φύγω τωράααααα".

Καλά, κάτι τέτοιο δύσκολο ακούγεται αλλά θα το προσπαθήσω!

Φοβάμαι ότι ο μεγάλος ενθουσιασμός θα με απογοητεύσει στο τέλος.
Σχεδόν πάντα όταν σχεδιάζω κάτι ή το περιμένω σαν τρελή αυτό θα στραβώσει.

Τελευταία με πιάνω να λέω, σταμάτα να σκέφτεσαι θα τα κάνεις όλα χάλια και αυτό βοηθάει λίγο την κατάσταση!

Μου έρχεται στο μυαλό μια ανάρτηση, απο τις πρώτες που είχα κάνει, με θέμα το πόσο καλά πέρασα πέρσι.

Η υπόσχεση και το ραντεβού για του χρόνου, δηλαδή φέτος, θα πραγματοποιηθεί.

Το θέμα μου είναι πως ο χρόνος τελικά όταν αλλάζει η ζωή σου έστω σε ένα βαθμό προς το καλύτερο περνά απίστευτα γρήγορα.
Ο χειμώνας που έφυγε βιαζόταν πολύ φαίνεται γιατί εγώ δεν κατάλαβα ίτς που έλεγε και η Ζούμπι.. (κάτι φλασιές που τρώω, δεν με πιστεύω ώρες ώρες!)

Πόσο σχετικός είναι τελικά ο χρόνος...

Διακοπές λοιπόν.

Το ξέρω πως θα είναι διαφορετικά, άλλες οι καταστάσεις και οι σχέσεις φέτος, τα πρόσωπα και οι εμπειρίες.

Μα επίσης ξέρω πως εμείς θα το ζήσουμε και θα έχουμε να θυμόμαστε γιατί πάντοτε αυτά μένουν όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα..

Μικρές, έντονες στιγμές που μας γεμίζουν.

Καλό σας βράδυ, πάω να ονειροπολήσω αγκαλία με το μαξιλάρι μου θάλασσες και δειλινά όπως αυτό της φωτογραφίας. . .