Fragile..

Κάπως έτσι θα έπρεπε να περιγράφεται η ζωή.. Εύθραυστη..
Και το ξεχνάμε. Αυτό είναι και το λάθος μας..
Είμαστε τόσο αγνώμονες.. κάνουμε σχέδια, τρέχουμε να προλάβουμε ανούσια πράγματα, αφήνουμε την καθημερινότητα να μας περικυκλώσει και κάπου εκεί ίσως κάποτε θυμηθούμε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε..

Είναι στιγμές που αφήνομαι..

Απολαμβάνω τα πάντα γύρω μου σαν να τα βλέπω για πρώτη φορά..

Μπορεί να είναι τα ίδια πράγματα, το θέμα όμως είναι πως συχνά στεκόμαστε τυφλοί και τίποτα δεν διαπερνά τις αισθήσεις μας..
Δεν είναι όμως κρίμα να έχεις μπροστά σου μια ζωή με τα όποια καλά και άσχημα της και να ξεχνάς να τη ζεις;

Θέλω να τη ζήσω και πιστεύω πως μπορώ να το κάνω και φυσικά θα το κάνω!!
Τίποτα δεν μένει όπως έχει, όλα αλλάζουν και μεταβάλλονται αλλά με λίγη προσπάθεια και χαμόγελο μπορώ να το πετύχω.. Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγος αυθορμητισμός και αισιοδοξία παραπάνω!! Σε όποιον περισσεύει ας φέρει λίγο και από δω!! :Ρ

Περπατούσα πριν καιρό σε ένα χωματόδρομο λίγη ώρα πριν δύσει ο ήλιος και μπροστά μου βρισκόταν ένα ψηλό βουνό.
Στην απότομη άκρη μιας πλαγιάς του, σχεδόν στην κορυφή, βρισκόταν ένα δέντρο, γερμένο, ολομόναχο.. μα φαινόταν τόσο περήφανο!
Το ζήλεψα αυτό το δέντρο και θα'θελα να ήμουν στη θέση του.
Να έχω ολόκληρη την θέα της θάλασσας και του ορίζοντα μπροστά μου και ανάμεσα από τα κλαριά μου να περνούσε ο δροσερός αέρας. Να μπορούσα να είχα την ελευθερία του και το προνόμιό του να βρίσκεται εκεί ψηλά έστω και μοναχό μα ευτυχισμένο..
Μπορεί να σας φανεί παράξενο αλλά και που το σκέφτομαι με κάνει χαρούμενη και νιώθω τόσο ζωντανή μέσα μου!!

Ένα αγαπημένο τραγουδάκι για καληνύχτα..

για να μας θυμίζει πόσο εύθραυστοι είμαστε!

If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are
How fragile we are how fragile we are

Λιτές υπέροχες βραδιές..

Τελικά το μην έχεις πολλά χρήματα δεν είναι και τόσο άσχημο μερικές φορές..

Και μην βιαστείτε να πείτε ότι "πάει το έχασε η κοπελιά.."!!

Τις τελευταίες μέρες όσο καιρό δεν είχα βρεθεί με τις φίλες μου και μου είχε λείψει να βρεθούμε τον αναπλήρωσα μια χαρά.
Το θέμα είναι πως λόγω αφραγκίας στο σύνολο μας δεν πήγαμε ούτε για καφέ..
Αλλά αυτό δεν ήταν καθόλου απαγορευτικό στο να περάσουμε καλά!!

Περπατήσαμε στις βιτρίνες, κάναμε βόλτα στην πλατεία μας, συζητήσαμε καθισμένες στην παιδική χαρά και φυσικά κάναμε κούνια!

Είχα τόσο καιρό να το κάνω και πραγματικά μου θύμισε τόσα πολλά..
Τότε που ο μπαμπάς με κούναγε τόσο πολύ και όλο και πιο ψηλά που η τεράστια παιδική χαρά του Δυρού έκανε αντίλαλο από τα ουρλιαχτά μου και η καρδιά μου ήθελε να πετάξει!!
Μπορεί να φοβόμουν αλλά μου άρεσε κατά βάθος :)

Πόσο γρήγορα μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω.. απλά με το να προσπαθείς να πας όσο πιο ψηλά μπορείς..

Μετά από λίγο βέβαια σταμάτησα να κουνιέμαι γιατί δεν φημίζομαι για την αντοχή μου και άρχισα να ζαλίζομαι!!

Εκτός από την βόλτα κάναμε κανονικότατο τουρ στα σπίτια μας για κάνα δυο μέρες ακόμα!!

Μαγειρέψαμε οι δύο από τις τρεις μας ένα βράδυ μια και η Θ. είναι περισσότερο του να κοιτάει.. Α, λάθος έκανε κάτι.. Έκοψε το ζαμπόν σε φέτες..
Πολύ εποικοδομητικό μπορώ να πω!! :Ρ

Εκτός από το ταλέντο μας όμως στη μαγειρική έχουμε και καλλιτεχνικό αίμα!

Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε ένα παζλ 500 κομματιών που φέγγει στο σκοτάδι!
Το θέμα του ήταν ένα ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία, λίγο δύσκολο γιατί είχε πολλά σκούρα κομμάτια αλλά το καταφέραμε σιγά-σιγά..
Το τελειώσαμε και ήταν τόσο όμορφο, χαλάλι το ξεστράβωμα που τράβηξα.
Γελάσαμε πολύ εκείνη τη βραδιά..
Η Θ. μετά από λίγο απογοητευμένη με το παζλ που δεν της έβγαινε στρογγυλοκάθισε στον καναπέ και έβλεπε "Στην υγεία μας".. μου έφτανε που της πήγαινα κόντρα όμως και σκάγαμε στα γέλια από τις ατάκες της..

Σειρά τις επόμενες μέρες είχαν τα επιτραπέζια..
Είδαμε και το "Julie and Julia", μ' άρεσε πολύ.
Η Μeryl Streep ήταν καταπληκτική.

Αυτά τα νέα από τις μέρες που πέρασαν..

Το συμπέρασμα είναι ένα:

Κάτι τέτοιες στιγμές, με άτομα στη ζωή σου που σε αγαπούν, είναι ανεκτίμητες..

Δεν χρειάζεται να έχεις λεφτά για να μπορέσεις να περάσεις καλά..

Μπορεί να μας περιορίζουν πολλές φορές στις επιθυμίες μας αυτά τα τόσο σημαντικά χαρτάκια αλλά άλλες είναι τόσο περιττά.


Καλό σας βραδάκι και καλό Πσκ σε όλους!!! :)))

* Η γατούλα στη φωτογραφία, παρότι άκυρη για την ανάρτηση, δεν είναι πολύ γλυκιά;!

Κύκλοι δυναμικών..

Aπαλή μουσική..

Φλόγες κεριών..

Το άρωμα βανίλιας περιφέρεται στο χώρο..

Το laptop στο κρεβάτι και εγώ να γράφω όσα τελικά θα μείνουν πάλι κάπου κρυμμένα..

Μέρες περνάνε.. Έρχονται και φεύγουν και τι αλλάζει;

Πάνω και κάτω.. Ευτυχία και στασιμότητα..

Ο χρόνος είναι τόσο ύπουλος..

Σε κάνει να πιστεύεις πως σε μεταχειρίζεται καλά, όλα φαίνονται εύκολα να τα υπολογίσεις.

Μα μια στιγμή να κοιτάξεις πίσω θα δεις το πόσο πολύ μεταβλητό είναι όλο αυτό που ζεις..

Οι τελευταίες μέρες κρύβουν μια μοναξιά. ίσως και χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Σκέψεις πραγμάτων που δεν ισχύουν απλά υπάρχουν για να σε παιδεύουν..

Πάλι πίσω δηλαδή..

Η βροχή και η συννεφιά τελικά μπορούν να σου βγάλουν την απαισιοδοξία που κρύβεις στο άψε-σβήσε..

Ποιός το λέει αυτό ε;!

Το πιο όμορφο και θετικό πάντως απ'όλα αυτά είναι το μετά..

Η επόμενη μέρα..

Αυτή της λιακάδας και της άλλης οπτικής των πραγμάτων..

Όταν πια έχεις ηρεμήσει απο ούτε κι εσύ ξέρεις τι..

Ότι κι αν ήταν πέρασε όμως..

Μαζεύεις, πνίγεσαι, ξεσπάς, αποφορτίζεσαι..

Βροχή, σκοτεινιά και ύστερα ένας μεγάλος ήλιος σαν αγκαλιά, βγαίνει και σε ζεσταίνει..

Ίσως είναι ένας τρόπος για να προχωράς..

Ένας κύκλος που σε βοηθά να πηγαίνεις παρακάτω περνώντας απο ένα στάδιο που σε κάνει πιο δυνατό στη συνέχεια...

Σας έπρηξα πάλι με ασυναρτησίες.. Καλό βραδάκι!

Αποφασίζοντας..

Δεν ξέρω για τι να γράψω..

Εδώ και ώρα σβήνω και γράφω. Να γιατί πρέπει να κάνω πιο συχνά ανάρτηση. Μετά μαζεύονται και δεν ξέρω απο που να αρχίσω!

Αύριο θα πάω στη σχολή μου να γραφτώ σε εργαστήριο και σε μια βδομάδα περίπου ξεκινάει το ΣΤ' εξάμηνο.. Δεν έχω καμιά όρεξη αλλά πρέπει. Και όσο σκέφτομαι ότι τα εξάμηνα λιγοστεύουν και πτυχιακές και πρακτικές πλησιάζουν όλο και περισσότερο αγχώνομαι αφού δεν έχω ιδέα σχετικά.

Αρκετές φορές πιστεύω ότι αν είχα λίγο παραπάνω θάρρος, κότσια και δυναμισμό στη ζωή μου θα μπορούσα πραγματικά να κάνω αυτά που θέλω. Κολλάω στη σιγουριά και τα πρέπει γίνονται βουνά που δύσκολα τα ανεβαίνω ή καλύτερα δεν προσπαθώ να τα ανεβώ. Βολεύομαι επειδή φοβάμαι να τολμήσω.

Θαυμάζω γνωστούς μου που κάνουν το βήμα και ακολουθούν τα θέλω και όχι τα πρέπει. Αλλά δεν μπορώ να παραπονιέμαι, επιλογή μου είναι όπως και του καθενός.

Αν λοιπόν ήμουν διαφορετική και πιο τολμηρή και τα πράγματα σε αυτό τον φανταστικό, δικό μου κόσμο ήταν πιο προσιτά και εύκολα δεν θα είχα ακολουθήσει τη σχολή που είμαι τώρα αλλά θα σπούδαζα φωτογραφία που τη λατρεύω ή μαγειρική. Δεν θα καταπιεζόμουν σε κάτι που δεν με ελκύει αλλά θα έβγαζα κάτι απο μένα κάθε φορά και θα γέμιζα ευχαρίστηση.

Θα το κυνηγήσω όμως, ένα πράγμα τη φορά.
Με μια απόφαση το θέλω γίνεται μπορώ και προχωράς.

Ο δρόμος είναι ανοιχτός αρκεί εγώ να αποφασίσω να τρέξω..