Σκαμπανεβάσματα

Δεν ξέρω τι έχω πάθει.. Θέλω να γράψω τόσα πολλά..
Σκέψεις, γεγονότα, συναισθήματα αλλά ταυτόχρονα δεν μπορώ να τα εκφράσω όπως θα ήθελα και όπως τα σκέφτομαι..

Κάνω χαζομάρες ενώ ξέρω πώς θα τις μετανιώσω. Και το μετανιώνω..ακριβώς μετά από λίγο. Kαι μετά ξανά άγχος και πάλι από την αρχή.. Μια ηλίθια αλυσίδα από παρορμήσεις δηλαδή!!
Δεν βαριέμαι ήθελα να ήξερα; Αφού μετά εγώ γίνομαι χάλια γιατί το κάνω;
Και το ξέρω πώς αν ακολουθήσω το σωστό θα νιώθω τόσο ήρεμη, αισιόδοξη και σίγουρη για μένα.. Τι με έχει πιάσει;
Κουράστηκα.. είμαι σίγουρη γι' αυτό αλλά το ξέρω πώς αυτή τη φορά πρέπει να το προσπαθήσω αλλιώς θα είμαι πολύ χαζή..

Δεν είμαι καλά με εμένα τις τελευταίες μέρες.
Θα το πάρω όμως απόφαση και θα αρχίσω από την αρχή, ή έστω από εκεί που το άφησα γιατί πρέπει.. από εκείνα τα πρέπει όμως που στο τέλος καταλαβαίνεις πως σου έκαναν καλό.
Μάλλον γιατί περιέχουν μια γερή δόση από θέλω μέσα, που απλά πρέπει να γίνουν πιο έντονα και σε βασική θέση στο λιγοστό μυαλό μου!!!
Ίσως με περιορίζουν λιγάκι αλλά το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Κι αυτά στη ζωή είναι.
Και το σημαντικότερο; Δεν θα ξαναξεφύγω.. Το πρόγραμμα πάνω απ' όλα!!
Δεν θέλω να με ξανακούσω να λέω μισόλογα στον ίδιο μου τον εαυτό..

Τα γράφω για να τα πιστέψω ακόμα περισσότερο όλα αυτά.
Αυτή η ανάρτηση θα είναι εδώ για να μου θυμίζει πώς μπορώ να προχωράω και να μην μένω στάσιμη ούτε να επιστρέφω πίσω..
Πείσμα θέλει και πίστη...
Και το ξέρω πώς τα έχω και δύο!!
Μια απόφαση είναι, έτσι;!!


Ακούω μουσική τώρα και με έχει πιάσει μια ξαφνική εφορία!!!
Δεν το παθαίνω συχνά αλλά όταν γίνεται είναι το κάτι άλλο!!
Λίγο πιο πριν τα πράγματα ίσως να έμοιαζαν κάπως θολά τώρα όμως δεν με απασχολεί τίποτα!!
Αχχχxχ, τι να κάνω είμαι ολίγον κυκλοθυμική!!!

Ο μπαμπάς μου χθες,που τώρα ξεδιπλώνει το μαγειρικό του ταλέντο, μου έκανε δώρο ένα ρολόι!!
Τι άλλο θα μπορούσε να μου χαρίσει ένας λάτρης των ρολογιών;!
Δεν είναι πολύ γλυκό; Μπαίνω στο δωμάτιο και το κουτί έκανε μπάμ δίπλα στο γραφείο μου!! Είναι πολύ όμορφο.. με ασημένιο μπρασελέ και υριδίζον καντράν!!

Πήρα το proficiency στους υπολογιστές πριν λίγες μέρες, εξού και το δώρο!!!
Και είμαι πολύ φαρδόκωλη γιατί την Access που την σκεφτόμουν και τρόμαζα την πέρασα με 71%, όταν το όριο είναι το 70%..
Τι ανακούφιση όμως... Πάει κι αυτό!!
Τελικά πολύ καλή η όρεξη.. όσα ήθελα να πω τώρα μου βγαίνουν αβίαστα!!

Έβαλα και μουσικούλα στο ιστολόγιο. Το παρατηρήσατε πιστεύω!! Τα τραγουδάκια μ' αρέσουν πολύ τελευταία αλλά είναι και δοκιμαστικά. Με τον καιρό θα προσθέσω κι αλλά!!

Πάω τώρα.. Δεν σας έπρηξα πολύ ε;!! :P

Help me... γιατί δεν πάει άλλο!!!

Αισθάνομαι άσχημα όταν δεν μπορώ να κάνω σχόλιο σε κάποιους από σας και το θέμα είναι ότι δεν ξέρω το λόγο..

Όσα ιστολόγια παρακολουθώ και έχουν για προσθήκη φόρμας σχολίων την επιλογή ενσωματωμένη ανάρτηση, ένα παράξενο πράγμα.. δεν μπορώ να κάνω σχόλιο...

Δεν γίνεται σε ένα, γίνεται σε ΟΛΑ..

Τα νεύρα μου...

Μπορεί να το γράφω κανονικά, αλλά από τη στιγμή που θα πατήσω προσθήκη δεν κάνει τίποτα..
Στο κάτω μέρος της σελίδας μου γράφει πάντοτε "Υπάρχει σφάλμα στη σελίδα".

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο διαολίζομαι!!

Τα πληρώνει το καημένο το ποντικάκι μου μετά που κάθεται και πατάει προσθήκη μήπως αλλάξει κάτι..

Αλλά πού αυτό... το χαβά του!!

Γιατί;;;

Ας μου εξηγήσει κάποιος τι γίνεται γιατί πραγματικά δεν μπορώ άλλο!!!

Κρίμα δεν είναι παρακολουθώ κάποιον από εσάς, να μ' αρέσει κάτι που γράφετε αλλά να μην μπορώ να το σχολιάσω την τύχη μου μέσα;;

Έχω κάνει καμιά πατάτα εγώ; (Κλασικό φαινόμενο όπως πάντα...) Ή τίποτα άλλο παίζει;

Αν μπορείτε να με διαφωτίσετε σχετικά δεν θα ήταν άσχημο...

Ευχαριστώ πολύυυυυυ !!!!!!!!!!!!!!!!!

Αναπάντεχες χαρές..

Πόσο ωραίο είναι στη ζωή να υπάρχουν μικρές εκπλήξεις...

Αυτά τα μικρά διαλείμματα στη διάρκεια της μέρας που στέκεσαι και συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι με όσα έχεις αποκτήσει και όσους ανθρώπους σε τριγυρίζουν..

Όλα αυτά σκεφτόμουν από την ώρα που έφυγες.

Δεν σε περίμενα σήμερα...

Και αυτό είναι που έκανε την μέρα μου τόσο διαφορετική από τις άλλες..

Ήρθες μόνο για μισή ώρα, μόνο για να με δείς..

Μ' άρεσει τόσο πολύ αυτός ο αυθορμητισμός που έχεις κάποιες φορές!!

Κανείς δεν το έχει κάνει αυτό ξανά για μένα..

Άνοιξα την πόρτα αργά, ίσα -ίσα για να προλάβω να καταλάβω ότι σε λίγα λεπτά θα σε έχω στην αγκαλιά μου.

Και σε είχα!! Ακόμα δεν το πιστεύω, αλλά η αίσθηση της παρουσίας σου και του φιλιού σου δεν μπορούν παρά να μου πούν το αντίθετο.

Δεν ήθελα να σε αφήσω να φύγεις..

Ήθελα να σ'είχα όλη την ώρα κοντά μου, να ακούω τη φωνή σου και να γεύομαι τα χείλη σου..

Έστω όμως και για αυτό το λίγο όλη η διάθεση μου και η μέρα μου άλλαξε!!!

* Το τραγουδάκι γιατί το λατρεύω, οι στίχοι του είναι τόσο αληθινοί..

It's alright with me
as long as you are by my side
talk or just say nothing
I don't mind your looks never lie.

I was always on the run
finding out what I was looking for
and I was always insecure
just until I found

Words often don't come easy
I never loved to show you the inside of me oh no my
You were always patience
dragging out what I tried to hide

I was always on the run
finding out what I was looking for and
I was always insecure
just until I found

You you were always on my mind
you, you're the one I'm living for
You, you're my everlasting fire
you're my always shining star.

Nights always are good friends
a glass of wine
and the lights down low
You lying beside me
me full of love and filled with hope ..

Υπνοβασία!!

Σας έχει τύχει ποτέ να υπνοβατίσετε;;!!!

Εμένα ναι. Δύο φορές, μια πιο μικρή και άλλη μια πρόσφατα..

Είναι περίεργο αλλά και αστείο άμα το καλοσκεφτείς!!

Την πρώτη φορά δεν την πολυθυμάμαι.
Ότι έχω ακούσει από τους γονείς μου και έχω φτιάξει την εικόνα στο μυαλό μου.
Πρέπει να ήμουν σε ηλικία κοντά στα 10.
Σηκώθηκα η κυρία σου λέει ένα πρωί κατά τις 7 παρά και μέσα στον ύπνο μου άρχισα να ετοιμάζομαι για το σχολείο..
Η μητέρα μου με κατάλαβε και πανικοβλήθηκε όταν είδε ενώ ήμουν με ανοιχτά μάτια στην ουσία κοιμόμουν!! Είχα υποτίθεται ντυθεί,στον ύπνο μου πάντα γιατί στον ξύπνιο ήμουν ακόμα με τη πιζάμα, είχα πάρει και την τσάντα μου κανονικά και ήμουν έτοιμη να βγω από το σπίτι.
Οι γονείς μου από την μια δεν ήθελαν να με ξυπνήσουν αλλά από την άλλη θα έβγαινα έτσι έξω;!!
Πάλι καλά τελευταία στιγμή συνήλθα και παρόλο που ξύπνησα μόνη μου τίποτα δεν μου φάνηκε περίεργο γύρω μου και επέστρεψα απαθέστατη ξανά στο κρεβάτι μου για ύπνο!!!

Την τελευταία φορά που το έπαθα, σχεδόν χρόνος πάει, το θυμάμαι φυσικά πολύ καθαρά.
Ήμουν στο κρεβάτι μου και έβλεπα όνειρο..
Σηκωνόμουν λέει από τον ύπνο μου σιγά-σιγά, από τη νύστα βλέπεις, και πήγαινα προς την πόρτα για να βγω από το δωμάτιο.
Το θέμα είναι όμως πώς ότι έβλεπα στο όνειρο μου στην ουσία το έκανα και σε πραγματικό χρόνο!!
Ότι έβλεπα στο όνειρο, το "έβλεπα" και μπροστά μου.
Ξύπνησα καθώς πήγαινα να ανοίξω την πόρτα..
Μου φάνηκε κάπως το ότι βρισκόμουν αλλού απ' ότι περίμενα, δεν είμαι συνηθισμένη να ξυπνάω όρθια!!Παρόλ' αυτά ξάπλωσα και τότε κατάλαβα τι είχε γίνει...

Αν και απ' ότι διάβασα το δεύτερο δεν πρέπει να σχετίζεται με υπνοβασία γιατί σε αυτή δεν θεωρείται ότι ονειρεύεσαι, ούτε θυμάσαι όταν ξυπνήσεις τι παίχτηκε..

"Μια συνηθισμένη παρανόηση αφορά την αντίληψη ότι ο υπνοβάτης ονειρεύεται. Κάθε άλλο· η υπνοβασία εμφανίζεται αποκλειστικά κατά τον πιο βαθύ ύπνο, τον ύπνο δίχως όνειρα. Όταν συνέρχεται, ο υπνοβάτης δε διατηρεί καμία απολύτως ανάμνηση των πράξεων του κατά τη διάρκεια του επεισοδίου. Αν αφυπνιστεί απότομα εν μέσω υπνοβασίας, εκδηλώνει βαθιά σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Γενικά, επικρατεί η άποψη ότι καλό είναι να αποφεύγεται η αφύπνιση ενός ατόμου όταν υπνοβατεί."

Τέσπα...

Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει κάτι το ανησυχητικό..

Πάντως αν η κατάσταση μου είναι σοβαρή δεν θέλω να μου το κρύψετε!!!! :PPP

Διάβασμα - διάβασμα - διάβασμα....

Σήμερα έδινα βιοχημεία. Πηγαίνω στο ΤΕΙ, μπαίνω στην αίθουσα, βρίσκω θέση ανάμεσα στους πολλούς κομμένους από παλαιότερα εξάμηνα, ένας από αυτούς φυσικά κι εγώ, και περιμένω να δοθούν τα ρημαδοθέματα μήπως και το περάσουμε..

Παράλληλα προετοίμαζα και τα σκονάκια μου. Είπαμε, είχα διαβάσει αλλά μια επιβεβαίωση δεν βλάπτει!!

Από την στιγμή που μπήκα στο ΤΕΙ εδώ και 2 χρόνια έχω γίνει εξπέρ!!
Στο λύκειο ούτε για πλάκα, καρφωνόμουν από χιλιόμετρα πώς κάτι πήγαινε στραβά.
Τώρα η άνεση μου δεν έχει όρια!! Τα βγάζω με μια ηρεμία.. μόνο και μόνο βασικά για να αισθάνομαι ασφάλεια και τα αφήνω να κάθονται!!

Ήρθε και ο καθηγητής, μας έδωσε τα θέματα και η ευχή του ήταν:

" Άντε παιδιά τα λέμε στις 16." Δηλαδή στην δεύτερη περίοδο της εξεταστικής..

Τι γλυκοοό...

Ούτε απ' έξω δεν θα περάσω στις 16!!!
Όχι μετά από το διάβασμα που έριξα..
Μου βγήκαν τα μάτια στον υπολογιστή να βλέπω παρουσιάσεις!!

Τα θέματα πάλι καλά για όποιον ήξερε ήταν καλά. .
Ο επιτηρητής όμως μου έσπασε τα νεύρα..
Είχε κάτσει ο άνθρωπος ακριβώς από πίσω μου μίλαγε με έναν άλλον άσχετο και κουνούσε το πόδι του πέρα δώθε πέρα δώθε χτυπώντας το θρανίο..

Τακ τουκ

τακ τουκ...

Άντε εγώ τώρα να συγκεντρωθώ και να θυμηθώ τι σκεφτόμουν... Τι σπαστικό...

Τελείωσα και γύρισα σπίτι, ανέβηκα με τα σκυλιά μου λίγο στην ταράτσα να παίξουμε και να ξεκολλήσει το μυαλό από RNA, αμινοξέα, αλκάνια και λοιπά που δεν θα τα χρειαστώ ποτέ και τώρα πρέπει να βάλω ένα τέλος στην ανάρτηση για να ξεκινήσω διάβασμα για αύριο.

Το ότι δεν θέλω, δεν έχω όρεξη, δεν γουστάρω βρε αδελφέ δεν πιάνεται έτσι;;

Σειρά έχουν: "Οπτοηλεκτρονική και LAZER" και " Φυσική Ι ". Και όπως το κόβω η δεύτερη θα με βασανίσει μέχρι να φτάσω πτυχίο..

Υ.Γ: Έχω μια απορία... γιατί στην βιοχημεία και γενικά σε τέτοιες επιστήμες δίνουν τόσο κουλά ονόματα στα στοιχεία;;; Άντε να θυμάμαι τις προσταγλανδίνες, τη χοληκαλσιφερόλη, τη μεθειοθίνη και ότι του φανεί του λολοστεφανή....

Στα βράχια της Πειραϊκής!!!!

Ποιο διάβασμα και ποια εξεταστική;!!

Βρήκα χρόνο και το μωρό μου για παρεούλα και πετάχτηκα για τη βολτούλα που έλεγα στα βράχια μου!!
Και επειδή δεν γίνεται να πάω κάπου χωρίς να πάρω μαζί μου την ψηφιακή εκτονώθηκα βγάζοντας φωτογραφίες!!!

Βέβαια η γλυκιά μου φατσούλα μετά από τόσες στάσεις για φωτογραφίες δεν άντεξε.. ένα δίκιο το είχε ο καημένος δεν λέω!! Παραλίγο να χάσουμε το λεωφορείο γιατί εγώ ακάθεκτη συνέχιζα να τραβάω!!!

Ο καιρός εχθές ήταν απίστευτος!!
Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Με μπόλικα ολόλευκα συννεφάκια παντού, το καλύτερο μου!!
Και η θέα της θάλασσας μαγική. . Χόρτασε το μάτι μου να βλέπει και να χάνεται!!!

Αρχικά ήταν να πάω για καφέ Κορυδαλλό αλλά με τέτοια μέρα θα κλεινόμουν μέσα σε μια καφετέρια;! Τι λες καλέ!!!

Το είχα ανάγκη να περπατήσω πάλι δίπλα σε θάλασσα, πόσο μάλλον στη συγκεκριμένη..

Τη λατρεύω την περιοχή και ιδού ο λόγος..

Απολαύστε!!!!!!

Πήρα βραβειάκι!!

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Spideroula μου για το βραβείο!!

Ευχαριστώ και όσους με διαβάζουν και αφήνουν τα σχόλια τους, με γεμίζει πολύ το να βλέπω πώς κάποιος διάβασε αυτά που είχα να πώ..

Ένα τέτοιο βραβείο σημαίνει πως:

«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Τώρα πρέπει κι εγώ με την σειρά μου να διαλέξω οκτώ συμπλογκίτες μου έτσι;!!

Κάπως δύσκολο αλλά θα βάλω τα δυνατά μου!!! Λοιπόν, αυτοί είναι:

What's in a mind

ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ...

Θα παω κι ας μου βγει και σε κακο

Spider's diary

Εξύμνος

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια

la minore

Ο λαβύρινθος της ψυχής

Μνήμες αλμύρας...

Μικρή για να ηρεμήσω απ' όλα έτρεχα στη θάλασσα. Με την παρέα της τα ξεδιάλυνα και τα ξέχναγα όλα.
Την παιδική και εφηβική μου ηλικία την έχω συνδέσει με τα βράχια της Πειραϊκής και την μυρωδιά του αέρα που άλλαζε με τις εποχές.

Τις μέρες με φουρτούνα που τα κύματα έσκαγαν με δύναμη πάνω στα βράχια με τη γεύση του αλατιού να περιπλανάται στο χώρο και τις ηλιόλουστες εκείνες μέρες που κάθε της σημείο λαμποκοπούσε σαν να απολάμβανε την ζεστασιά και την παρέα του ήλιου.

Μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά και συγκεκριμένα στη Φρεαττύδα , εκεί όπου τα σαββατοκύριακα ειδικά τις καλές μέρες γέμιζε ο τόπος από κόσμο για τις ψαροταβέρνες που υπήρχαν.

Ένιωθα τόσο τυχερή όμως που εγώ μπορούσα όποτε ήθελα να απολαύσω τη θάλασσα όταν όλοι έφευγαν και έβρισκε την ησυχία της. Κατέβαινα τις παλιές ξύλινες σκάλες και περπατούσα στα βράχια για ώρες με εκείνη να με ακολουθεί σε κάθε μου βήμα..

Τα πρωινά του χειμώνα πριν ακόμα υπάρξει οποιαδήποτε παρουσία φωτός και οι λάμπες των δρόμων ήταν ακόμα αναμμένες περπατούσα δίπλα της πηγαίνοντας για το σχολείο. Ακόμα και νυσταγμένη που ήμουν δεν έπαιρνα τα μάτια μου από πάνω της. Ξύπναγα νωρίτερα ώστε να έχω χρόνο στο δρόμο μου να σταματήσω στο Σταυρό, αγαπημένο σημείο αγναντέματος, να ξεχαστώ και να την παρατηρήσω ακόμα καλύτερα.

Το γυμνάσιο μου είχε ίσως την ωραιότερη θέα από κάθε άλλο τουλάχιστον στην Αττική. Δεν ήταν τριγυρισμένο από ντουβάρια και τσιμέντο, ούτε το προαύλιο του έβλεπε σε κάποιον ακάλυπτο όπως πολλά.
Είχαμε θέα τον Σαρωνικό και την Σαλαμίνα...

Θυμάμαι το απογευματινό ωράριο του σχολείου ήταν η καλύτερη μου! Στην τελευταία ώρα και δη μαθηματικά το μυαλό μου άλλαζε στόχο και επικεντρωνόταν κάπου πολύ διαφορετικά από το μάθημα. Ο καθηγητής μέσα να μιλάει για εξισώσεις και άλλα κουλά και ο ήλιος έξω σε ανοιξιάτικες διαθέσεις να δύει.. Που όρεξη για γνώση;

Η προσήλωση μου ήταν εμφανής στην εικόνα του ηλιοβασιλέματος πέρα από τους τοίχους της τάξης και τη γλώσσα των μαθηματικών. Η εικόνα αυτών των απογευμάτων δεν πρόκειται, όσο εύκολα κι αν ξεχνάω, να φύγει από το μυαλό μου.

Σαν ένας πίνακας ζωγραφικής με τα παράθυρα του κτιρίου για κορνίζα. Στον ουρανό αποτυπώνονταν τα πιο μαγευτικά χρώματα που έβλεπα ποτέ και καθρεφτίζονταν στη θάλασσα,κάθε μέρα και διαφορετικά. . Η θέα της Σαλαμίνας στο βάθος και τα καράβια που έφευγαν από το λιμάνι για τον προορισμό τους να περνάνε από μπροστά...

Την λατρεύω την παλιά μου γειτονιά!!
Είναι στιγμές που μου χαρίστηκαν και αναμνήσεις που δεν τις αλλάζω με τίποτα..

Όταν θυμάμαι εκείνη την περίοδο αποκτώ μια ξεχωριστή αίσθηση.

Εκεί μεγάλωσα.

Στο σκαφάκι μου..

Μαζί της.. και έμαθα να λατρεύω την εικόνα της, τον ήχο της, τη γεύση της, τη μυρωδιά της ..

Τα πάντα της.

Μερικές στιγμές η αίσθηση και η μυρωδιά αυτών των ημερών με πλημμυρίζει και με γυρίζει εκεί.
Τέτοιες στιγμές έχω την ανάγκη να περπατήσω ξανά δίπλα της στα δικά μου μέρη, όπως έκανα παλιότερα.
Ακόμα κι όταν δεν τα καταφέρνω όμως η σκέψη μου το κάνει και είναι πραγματικά σαν να μυρίζω την αλμύρα, σαν να ακροβατώ στα απότομα βράχια, σαν να είμαι εκεί...

Είναι ανάγκη...

Να ξεκινήσω διάβασμα;

Να ξεσκονίσω βιβλία και σημειώσεις που έχω να αγγίξω εδώ και κάτι μήνες;

Να προσπαθήσω να περάσω μαθήματα που μόνο ο τίτλος τους με κάνει να ανατριχιάζω;

Τρομάζω και μόνο στην απάντηση!!!!!

Ααααχχχχχ, έτσι είναι η ζωή... πολύ καθίσαμε!!!


Πάντοτε, στην αρχή κάθε εξαμήνου, όταν ακόμα φτιάχνω το πρόγραμμά μου υπόσχομαι και είμαι σίγουρη γι' αυτό ότι θα παρακολουθώ το παραμικρό μάθημα και θεωρία και φυσικά τα εργαστήρια μου.

ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ...


Γιατί το κάνω αφού ποτέ δεν το τηρώ; Μ' αρέσει να περιβάλλομαι από ψευδαισθήσεις πλάκα πλάκα..

Δυο χρόνια τώρα άραγε δεν βαρέθηκα; Καταρχάς δεν κατάλαβα πότε πέρασαν τα άτιμα!!

Βάζω πλώρη σε λίγους μήνες για το πέμπτο εξάμηνο.

Ελπίζω να το πάρω απόφαση και να στρώσω κώλο, δεν πάει άλλο!!!

Λέω να κάνω την αρχή και να το πάρω πιο ζεστά από άλλες φορές να δούμε... θα γίνει τίποτα διαφορετικά;;

Καλή επιτυχία σε όσους περνάνε το λούκι της εξεταστικής και του διαβάσματος αυτή την περίοδο!!!

Θα περάσει και πάλι όπως κάθε φορά...

Θέλω να με κρατάς. . .

Καλή χρονιά κι απο μένα!!

Η πρώτη μου ανάρτηση για το 2009 με ένα τραγουδάκι που πάντα μου άρεσε και τώρα με αντιπροσωπεύει κιόλας!!!!

"Θέλω να με κρατάς" από Ηρώ..

Πόσα περάσαμε

το ξέρεις και το ξέρω

Άλλες αγάπες

που δε βγάζαν πουθενά

Έρχομαι εδώ μπροστά σου

κοίτα με στα μάτια

Δεν έχουμε άλλη επιλογή

εμείς οι δυο

Θέλω να με κρατάς για πάντα

Να χάνομαι μες στα δυο σου μάτια

Ξέρεις πως μακριά σου εγώ δε ζω

Θέλω σφιχτά να μ' αγκαλιάζεις

Μέσα στις νύχτες να φωνάζεις

Τίποτα δε χωρίζει εμάς τους δυο

Τόσος καιρός χαμένος

πήγε μακριά σου

Εσύ κι εγώ σε κάποια άλλη αγκαλιά

Αυτό που δένει εμάς τους δυο

είναι γραμμένο

Πάρε το χέρι μου

και πάμε ξανά !!!!!!!!!!!